Traktat Lizboński to koniec wolnej Polski. Po utracie suwerenności gospodarczej tracimy również suwerenność polityczną. W przypadku ratyfikacji Traktatu staniemy się częścią składową Unii Europejskiej, nowego europejskiego państwa federalnego. Tak Państwa, bo Unia uzyska osobowość prawną. Będzie miała swojego wybieranego na 2,5 roku prezydenta (z tytułem Przewodniczący Rady Europejskiej), wzmocnione kompetencje Parlamentu Europejskiego i Komisji Europejskiej oraz Wysokiego Przedstawiciela do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa. Do jego kompetencji będzie należała wspólna polityka zagraniczna. Instytucje europejskie zostaną wzmocnione przejęciem kolejnych obszarów do wyłącznego decydowania przez Unię oraz rozstrzygania kwalifikowaną większością głosów. O pozostałych sprawach nie wspomnę, gdyż są one pochodne zasady wyższości prawa europejskiego nad krajowym. Przypomina to trochę zapis z regulaminu jednej z organizacji. Punkt 1 Komendant zawsze ma rację. Punkt 2 Jeżeli Komendant nie ma racji patrz punkt 1.

Naród wybiera swoich przedstawicieli po to, żeby go reprezentowali a więc wypełniali jego wolę. Stąd bierze się powszechne zapotrzebowanie na prezentowanie przez kandydatów, ich partie polityczne i komitety, programów wyborczych. Wyborcy chętnie przyjmują obietnice ale też długo pamiętają kto je złożył i ich nie wypełnił. Dlatego utracił popularność piewca drugiej Japonii i czeka to samo twórcę drugiej Irlandii. Jest to już tylko sprawa czasu. Zawiedzone nadzieje i niespełnione obietnice powodują niechęć do polityków i ciągłe poszukiwanie takich, którzy wreszcie dotrzymają słowa. Stąd bierze się zmienność sympatii i poparcia w wyborach oraz słabnąca frekwencja.
Czyny i zachowania posłów oceni historia. Pewne jest tylko to, że jedni przejdą do historii jako mężowie stanu i obrońcy Ojczyzny, inni zaś jako ci, którzy zawiedli, nie potrafili lub zdradzili. Politycy weryfikują się i ukazują swoje postawy w chwilach trudnych, które wiążą się z ryzykiem np.: Lech Wałęsa wypłynął na fali narodowych protestów, zaś Andrzej Lepper na chłopskich strajkach. Dziś obiektywnie trzeba powiedzieć, że takie szanse miało wielu innych polityków, ale z nich nie skorzystało. W czasie chłopskich protestów na Lubelszczyźnie, gdy prowadziłem Sztab Protestacyjny i razem z Kolegami koordynowałem działania ponad 80 blokad z udziałem każdego dnia po ok. 10 tyś osób, inni posłowie i senatorowie Lubelszczyzny, a było nas łącznie 33, unikali z nami kontaktów by czasem komuś się nie narazić. Krótko mówiąc, bali się stanąć po stronie rolników, którzy wynieśli ich do godności poselskich i senatorskich.

Panie i Panowie Parlamentarzyści,

przed Wami najważniejszy egzamin z patriotyzmu i odpowiedzialności za Polskę. Zdawać go będziecie głosując za lub przeciw Uchwale o wyrażeniu zgody na ratyfikowanie Traktatu Reformującego przez głowę Państwa.